Jeszcze jedna dziewiętnastka

    - Jeszcze tylko dwadzieścia dwa wstawania! – usłyszałem kilka dni temu, wieczorem.

     W ten sposób Koleżanka Małżonka co roku odlicza dni do urlopu. Moim zdaniem, bardzo trafnie. Bo najgorszy moment w każdym dniu powszednim jest ranek, kiedy trzeba o zupełnie nieludzkiej godzinie zwlec się z łóżka, chociaż każda część jaźni buntuje się przeciw temu gwałtowi na ciele i psychice.

     Ludzkość nieodmiennie stanowi dla mnie zagadkę nie do rozwiązania. Niby człowiek to najinteligentniejsze stworzenie, niby osiągnął to, co dla innych stworzeń nieosiągalne, niby ma wszystko, czego zapragnie… Ale jako jedyne stworzenie na ziemi, kładzie się spać wtedy, gdy spać mu się absolutnie nie chce i spędza nieraz długie godziny na liczeniu nieistniejących baranów. Wstaje zaś dokładnie wtedy, gdy najbardziej chce mu się spać i przez krótszy lub dłuższy czas jest najnieszczęśliwszą istotą na świecie.

     Niektórzy przeżywają to znośnie. Dla mnie to tortura. Musiałem sobie na alarm w komórce ustawić jakąś bardzo lubianą piosenkę, bo inaczej zapewne moment bolesnego przebudzenia skutkowałby wyrzuceniem telefonu przez okno. Utwór Estranged pozwolił na podzielenie procesu przebudzenia na dwie fazy. Jeśli Axl, swoim delikatnym szeptem, nie zdoła mnie w miarę bezboleśnie obudzić (rzadko, ale się zdarza), bardzo skutecznie wyręcza go Slash, chociaż tutaj już o delikatności trudno mówić. I tak, wiem, pisałem już o tym wielokrotnie! Nic nie poradzę na to, że na starość staję się nudziarzem. Ważne, że obaj robią to skutecznie, dzięki temu nie tylko jestem w biurze na czas, ale jeszcze do tego jako pierwszy. Ma to swoje zalety – mogę bezkarnie pootwierać okna na oścież, również w czasie mrozu i powypuszczać myszy. Tak to nazywam, bo rankiem w biurze panuje jakiś dziwny zaduch, jakby zagnieździły się w nim gryzonie. Dopiero po jakimś czasie dołączają do mnie koledzy, którzy czym prędzej owe okna zamykają.

     Zwykle w tym momencie jestem już obudzony, ale na wszelki wypadek wypijam pyszną, czarną, dużą kawę – wykonaną przy użyciu drippera. (Dzięki, Woland, nie miałem pojęcia, że to się tak nazywa. Ja na to mówiłem po prostu „lejek”). To zwykle mnie budzi ostatecznie. Ale niestety, nie zawsze. Bywa, że budzę się dużo później i dużo boleśniej, najczęściej z winy telefonu, domagającego się ode mnie informacji na temat jakiegoś zadania, które właśnie wykonuję. Albo powinienem wykonywać, ale jeszcze nie zacząłem. Albo już skończyłem i zdążyłem o nim dokładnie i starannie zapomnieć.

     Tak więc, jak widzicie, proces mojego przebudzenia jest niezwykle skomplikowany i wielofazowy. Z pewnością wart tego, aby z niego właśnie uczynić podstawową jednostkę czasu.

     A dziś uzmysłowiłem sobie, że kolejna dziewiętnastka zawitała w moim życiu – jeszcze tylko dziewiętnaście wstawań!

     A potem czeka mnie Wielkie Pakowanie – przy którym znów będę się zastanawiał, czy przypadkiem Koleżanka Małżonka nie wyprowadza się z domu. Potem Wielkie (i bolesne) Tankowanie – bo przed podróżą trzeba zalać bak do pełna. Następnie Wielkie Szorowanie – bo nie wypada zajechać na wakacje limuzyną obficie oblepioną spadzią i ofefraną przez gołębie. A potem…

     Pasy zapięte, okulary na nosie i proszę wieżę o pozwolenie na uruchomienie silnika!... Znaczy, no wiecie… Ojej, no trochę za daleko uciekłem w marzenia.

     Wprowadzam koordynaty – kurs na północny zachód, do Świnoujścia, bo Koleżanka Małżonka jeszcze tam nie była. Jest morze, jest plaża, jest spory port z kołyszącymi się statkami, na które można się bezmyślnie gapić, jest też gdzie połazić. Mamy w planach pieszą wycieczkę do Heringsdorf, kolejową do Szczecina i autobusową, bądź morską – jeszcze nie zdecydowaliśmy – do Międzyzdrojów. Tam chcę Koleżankę Małżonkę zaciągnąć do woliery i pokazać jej prawdziwego orła. Już dziś jestem ciekaw jej reakcji!* Albo ucieknie w popłochu, albo rzuci mi się na szyję, z okrzykiem „Ratuj!”. A ja ją uratuję i będziemy żyli długo i szczęśliwie.

     Co z planów wyjdzie – zobaczymy. Ale na pewno nie będzie wczesnego wstawania!

     No, ale to dopiero za miesiąc...

_________________________

*Przypominam, że Towarzyszka Życia panicznie boi się ptaków – nawet wróbli. Co zrobi, gdy zobaczy orła, nie potrafi przewidzieć nawet Baba Wanga.