Krem z filtrem

     Oderwałem z wysiłkiem wzrok od ekranu, w który wpatrywałem się dłuższy czas. Między moimi oczami pojawiła się głęboka, pionowa bruzda…

     To chyba spowodowane jest przez ten płyn chłodzący, znajdujący się w mózgu. Przy intensywnym myśleniu, gdy czacha zaczyna dymić, krąży on szybciej i przez to, zgodnie z zasadą Bernoulliego, tworzy niskie ciśnienie w przewodach myślowych. To sprawia, że skóra z czoła zasysa się do środka. No i stąd ta bruzda.

     - No i co tam wypatrzyłeś na tym ekranie? – spytała Koleżanka Małżonka.

     Zerknęła mi ciekawie przez ramię, ale poza mapą wybrzeża, niczego na nim nie znalazła. Mapa przedstawiała pogranicze polsko-niemieckie i pieszy szlak ze Świnoujścia do Heringsdorf. Na pozór nic niepokojącego, ale ja właśnie odkryłem kolejny problem.

     Nic na to nie poradzę – tak mnie ukształtowano! Najpierw na studiach, potem w pracy, bez przerwy wbijano mi do głowy, że zawsze na wszystko musze patrzyć krytycznym okiem i przewidywać najgorsze. Moja głowa to najlepszy wykrywacz-stwarzacz kłopotów na świecie – wszędzie znajdę jakiś problem!

     Ale – i tym się różnię od zwykłego malkontenta – zwykle znajduję również rozwiązanie owego problemu. A przynajmniej zaczynam go intensywnie poszukiwać.

     Proces myślowy zakończył się migotaniem zielonej diodki w moim mózgu – znak, że system znalazł wyjście.

     - Musimy wziąć na wakacje krem z filtrem – oświadczyłem stanowczo.

     - Przecież zawsze bierzemy!

     - To nie wystarczy – pokręciłem głową. Potrzebne dwa kremy. Jeden normalny, a drugi z bardzo, ale to bardzo silnym filtrem!

     Koleżanka Małżonka spojrzała na mnie tak jak zawsze, gdy podejrzewa mnie o utratę zmysłów. Czyli dość często.

     - I to wyczytałeś z mapy?

     Ale ja, zamiast się zmieszać i zamilknąć na wieki, posłałem jej śmiałe spojrzenie i oświadczyłem z mocą.

     - Tak! Właśnie to odczytałem z mapy. Niezbędny jest krem z silnym filtrem. No, chyba że zrezygnujemy z pieszej wycieczki do Heringsdorf.

     Na twarzy Koleżanki Małżonki pojawiło się zdumienie, pomieszane z przestrachem. Przecież planowaliśmy to od dawna! Miał to być jeden z głównych punktów naszego urlopu. Dlaczego mamy z tego rezygnować? O, nie za nic nie zrezygnujemy!

      - Więc musimy dokupić krem z silnym filtrem – skinąłem głową.

     - Ale dlaczego? – zaczęła się dopytywać Towarzyszka Życia. – Tam jakieś inne promieniowanie występuje?

     - Promieniowanie w normie – uspokoiłem ją. – Ale popatrz tutaj – wskazałem na jaśniejszą kreskę na zielonym tle, wyobrażającą biegnącą przez las ścieżkę, łączącą Świnoujście z Heringsdorf. – Po drodze mijamy Ahlbeck. A tam, według mapy, jest plaża dla nudystów. Nie przepuszczą nas w ubraniach. Będzie głośne „Halt!”, SS-man wyceluje w nas swoje MP-40 i dalej trzeba zaiwaniać na golasa. A nasze białe, nigdy nie widzące słońca dupska zostaną wtedy tak poparzone przez słońce, że do końca urlopu nie będziemy w stanie na nich usiąść!

     Oparłem się i założyłem ramiona za głowę. Z całej mojej postawy aż biło samozadowolenie. To się nazywa dedukcja!

     - Przecież ta ścieżka jest w lesie – zaoponowała Koleżanka Małżonka. – Od plaży kawałek drogi.

     Pokiwałem niepewnie głową.

     - Ale na pewno po okolic są rozesłane jakieś patrole, żeby pilnowali ich prywatności! Mało to różnych podglądaczy na świecie?

     No cóż, może i nic nam nie grozi, ale krem z filtrem na pewno się przyda. Najwyżej posmaruję sobie kark.

Skup złomu

     Przez kilka ostatnich dni przeżywałem kolejny remont w mieszkaniu. Tym razem działo się to całkowicie bez udziału mojej woli. Otóż, w naszych starych, popeerelowskich blokach z wielkiej płyty, nie było instalacji hydraulicznej do ciepłej wody. Uzyskiwaliśmy ją z własnoręcznie zamontowanej, gazowej termy. Spółdzielnia mieszkaniowa zapowiedziała swego czasu, że zdemontuje termy i zamontuje nam „drugą rurę” – i odtąd będziemy mieli ciepłą wodę bezpośrednio z instalacji.

     Gdy się wprowadzaliśmy, nie ruszaliśmy łazienki. Była w miarę w dobrym stanie, a my musieliśmy w wielkim pośpiechu doprowadzić mieszkanie do stanu używalności. Zatem, mimo nienajlepszego wystroju i gdzieniegdzie popękanych kafelków, skończyło się jedynie na wymianie kabiny prysznicowej. Gruntowny remont łazienki odłożyliśmy na bliżej nieokreśloną przyszłość.

     Ale z czasem owa przyszłość nadeszła. I z powodu zapowiedzi spółdzielni, z roku na rok była odkładana. No bo po co remontować pomieszczenie, skoro lada dzień wejdą fachowcy z młotami pneumatycznymi i będą je rozkuwać, żeby położyć rury od gorącej wody? Trwało to ładnych parę lat, zanim wreszcie się do tego zabrali, a w międzyczasie łazienka zaczęła domagać się remontu coraz bardziej natarczywie.

     Wreszcie przyszli. Zdjęli termę, rozkuli ścianę, zostawili po sobie tradycyjny bałagan – i poszli.

     Zostało mi po nich kilka pamiątek. Po pierwsze, niesamowity bałagan do sprzątnięcia. Na wypadek, gdybym nie miał co robić w weekend. Po drugie, konieczność przynajmniej tymczasowego zamaskowania wykutych dziur. Po trzecie, zdemontowana terma.

     Tę ostatnią postanowiliśmy oddać na złom. Jest w niej sporo miedzi, więc powinno wpaść parę groszy. Odpaliłem Google i zacząłem szukać, gdzie w moim mieście znajduje się skup złomu.

     Znalazłem aż trzy. Ale zdecydowałem się na jeden, ponieważ ujął mnie swoją opinią. Jak w przypadku każdej firmy, również i ta ma na swojej stronie opinie klientów. Jedna z nich spodobała mi się niezmiernie. Nie dlatego, że pozytywna, ale z powodu swej niedorzeczności:

     „Polecam, miła profesjonalna obsługa, niskie ceny!”

     Po prostu, zakochałem się w tej firmie!