Sentencja


Wszystko płynie... Ale nie sądzę, żebym to wszystko chciał wyłowić!

Informacje dla Gości

INFORMACJE DLA GOŚCI

Ponieważ nikt nie jest w stanie sprawdzać na bieżąco całego bloga, wprowadziłem moderację komentarzy do starszych wpisów. Nie zdziwcie się więc, jeśli Wasz komentarz nie pojawi się tam od razu. Nowe wpisy można komentować normalnie, tak jak dotychczas - bez moderacji.


czwartek, 19 listopada 2026

Krok trzeci - czyli od Annasza do Kajfasza

    W Elektrowni przyjęto nas bardzo miło, ale gdy miła pani dowiedziała się, o co chodzi, równie miłym głosem skierowała nas na drugi koniec miasta.

     - Z tym trzeba do działu technicznego – poinformowała nas z uśmiechem (też miłym). – Bo ja nie mam dostępu do takich danych.

     Przy okazji, zupełnie odruchowo podsunęła nam nową umowę do podpisu, która teoretycznie ma nieco zmniejszyć nasze koszty zużycia prądu. Wyglądała na korzystną, więc równie odruchowo podpisaliśmy. Wiedziałem, że tak się to skończy! Przecież gdybyśmy naprawdę mieli płacić mniej za prąd, Elektrownia nigdy by nam tego nie zaproponowała. No, bo jaki miałaby w tym interes? Że ja się na to nabrałem, to nic dziwnego, ale Koleżanka Małżonka? Widać, miała słabszy dzień.

     Dział techniczny już nie miał takiej ładnej sali, z takimi miłymi paniami. Biuro przypominało kanciapę majstra w zakładzie przemysłowym, a za biurkiem siedział jakiś łysol o wyglądzie gangstera. Ale okazało się, że pozory mylą, bo załatwił nas rzeczowo i fachowo, co jednak nie znaczy, że pozytywnie.

     - My do każdego bloku dołączmy prąd trójfazowy – poinformował nas Pan Techniczny. – Ale tylko na dole. Dalej, to już spółdzielnia sama kładzie sobie instalację.

     - Ale na licznikach na czwartym piętrze jest nazwa waszej firmy – próbowałem oponować.

     - Zgadza się – Pan Techniczny skinął głową. – Dostarczamy liczniki. Ale spółdzielnia montuje je sama. Nie wiem, czy pociągnęła siłę aż na czwarte piętro. To trzeba sprawdzić w spółdzielni.

     Czyli znowu nic. Rzut oka na zegarek – chyba jeszcze zdążymy do spółdzielni.

     Muszę tu nadmienić, że wszystkie te instytucje mają czas pracy dokładnie zsynchronizowany z moim – to znaczy, że zaczynają i kończą pracę razem ze mną. Z tego powodu, nie da się niczego załatwić po pracy, bo oni wszyscy mają już zamknięte. Trzeba brać urlop, a na skutek idiotycznych decyzji Wysokiego Kierownictwa mojej firmy, zostało mi go naprawdę niewiele. Musiałem więc ten dzień wykorzystać do maksimum.

     Zatem, pędem do spółdzielni. Pytanie, czy do głównej siedziby, czy do filii naszego osiedla? Stwierdziliśmy, że filia osiedlowa jest chyba bliżej takich szczegółów i to prędzej ona przechowuje odpowiednią dokumentację. Zatem jeszcze tylko krótkie poszukiwanie wejścia do tego przedpotopowego barakui ładujemy się do biura. Tam urzędowała już tylko jedna starsza pani. Cóż, zbliżał się koniec urzędowania, więc tłoku tam nie było. Gdy wyłuszczyliśmy problem, pokiwała głową i oznajmiła, że najpierw to trzeba złożyć wniosek do spółdzielni o podpięcie płyty indukcyjnej. Nie do prądu trójfazowego – w ogóle o podpięcie piecyka! Na samo toteż trzeba mieć zgodę spółdzielni, o czym nie mieliśmy pojęcia.

     - Bo trzeba policzyć, czy instalacja w bloku to wytrzyma – uświadomiła nas. – W administracji wiedzą, kto ma, a kto nie, znają średni pobór mocy i tak dalej. Więc najpierw wniosek o zgodę. A potem dogadywanie szczegółów.

    Dowiedzieliśmy się przy okazji, że we wtorki główne biuro spółdzielni otwarte jest nieco dłużej, więc jest szansa, że zdążymy po pracy.

     Wyszliśmy z nosami na kwintę.

     - Nic nie załatwiliśmy – westchnąłem. – Nie ma innego wyjścia, napiszemy ten wniosek i w przyszły wtorek pójdziemy do głównego biura. Jeśli zdążymy.

     Złapaliśmy się za ręce i poczłapaliśmy do naszego mieszkanka, zrobić sobie coś do jedzenia, na małej, dwupłytowej elektrycznej maszynce.

     A dalszą część Drogi Krzyżowej, oczywiście, opiszę.

     Wkrótce.


poniedziałek, 16 listopada 2026

Krok drugi - czyli PUDŁO

     Elektryk zjawił się w moim skromnym habitacie tydzień później i to dopiero po ponagleniu ze strony Szwagra, który obiecał mu bardzo wymyślne tortury, jeśli do mnie nie zajrzy. Gdy go ujrzałem, przez myśl mi przeszło, że torturowanie go byłoby raczej torturą dla oprawcy, bo takiego wielkiego chłopiska dawno nie widziałem. Jak takiego gościa umieścić na stole tortur? Bez dźwigu nie da rady!

     Przyznał się sam, że zapomniał. Przyjąłem tłumaczenie z głębokim zrozumieniem, jakim zawsze darzę tak wielkich osobników, co to mogą mnie bez wysiłku zdeptać jak trochę bardziej wyrośniętą pluskwę. Elektryk zerknął na liczniki, puszki i te wszystkie inne finfituszki, hopsztosy i pipsztoki, na których zupełnie się nie znam. I stwierdził, co następuje.

     - Trzeba dowiedzieć się, jaki prąd jest w tej puszce – wskazał na kwadratowe, plastikowe pudło, znajdujące się na klatce schodowej, pod licznikiem. – Bo to mi wygląda na prąd trójfazowy. A jeśli jest trójfazowy, to może spółdzielnia zgodzi się poprowadzić instalację z tej puszki.

     Nie mam pojęcia, jak on rozpoznaje rodzaj prądu po białej rurce i kilku plastikowych puszkach – bo tylko to było widać z zewnątrz – ale uznałem, że widocznie elektrycy tak mają. Jakiś rentgen w oczach, czy może już z daleka wyczuwają pole elektrycznei potrafią je rozpoznać – nie wiem i nigdy się nie dowiedziałem. Dowiedziałem się jedynie, że kuchnie elektryczne można zasilać prądem trójfazowym i jest to dla nich najlepsze rozwiązanie. Do tego już doszedłem w czasie przeprowadzonych studiów researchu (wciórności, nie przywyknę!).

     - A jeśli spółdzielnia się nie zgodzi? – spytałem nieśmiało.

     - To pociągniemy z jednej fazy – poinformował. – Nie będzie można osiągnąć pełnej mocy, ale powiedzmy sobie szczerze, kiedy kuchnia pracuje na sto procent? Praktycznie nigdy. Ludzie tak mają i żyją. I jeszcze sobie chwalą.W każdym razie, trzeba się dowiedzieć w spółdzielni, czy to jest siła i czy się na to zgodzą, bo nie każda się zgadza. To jednak stary budynek, a elektrownia bez zgody spółdzielni nic nie zrobi.

     - To…zaraz, nie tak szybko, o co ja mam zapytać? – jęknąłem, trochę ogłupiały, bo zdążyłem się już trochę pogubić. – I gdzie?

     Starałem się zapamiętać wszystko, co mówił, a gdy sobie poszedł, natychmiast chwyciłem kajecik, piórecko i wszystko sobie skrzętnie zapisałem. Mam nadzieję, że niczego nie pokręciłem.

     A z notatek wyłoniło się PUDŁO (Plan Uzyskania Dokładnej Łorientacji Ogólnej).

     1. Dowiedzieć się u dostawcy energii (zwanym dalej Elektrownią), jaki prąd znajduje się we wskazanej puszcze (zrobić zdjęcie). Jeśli trójfazowy, to przejść do punktu 2. Jeśli jednofazowy – patrz punkt 5.

     2. Dowiedzieć się w Elektrowni, czy mogą nam założyć nowy licznik, na prąd trójfazowy i pociągnąć go z tej puszki.

     3. No i za ile!

     4. Dowiedzieć się w Spółdzielni Mieszkaniowej, czy wyda zgodę na pociągnięcie instalacji trójfazowej do mieszkania.

     5. Jeśli to prąd jednofazowy, to dzwonić do niego i umówić się na robotę.

     Wszystko jasne. Chyba…

     Zatem najpierw do Elektrowni. Porobiłem zdjęcia licznika, puszki, spisałem numery plomb itd. – no, jednym słowem, „zebrałem potrzebne dane”. Przekonałem Koleżankę Małżonkę, żeby poszła razem ze mną.

     - Bo ty jesteś bardziej wyszczekana – stwierdziłem. – Mnie niemowa jest w stanie przegadać. Zagadają mnie tam, dadzą coś do podpisania, nie powiedzą co, a ja będę bał się spytać. A potem zamkną mi okienko przed nosem i każą przyjść za miesiąc… A ty? Jednak co urzędnik, to urzędnik! Taki respekt budzisz! Ja bym się bał na ich miejscu. Zobaczysz, od razu im faje zmiękną!

     Spojrzała na mnie z wyrzutem. Zapewne moja ostatnia uwaga nie dość, że jej się nie spodobała, to jeszcze chyba doszukiwała się w niej ukrytej drwiny. Co powiedziałem, zorientowałem się dopiero, gdy już to powiedziałem. Ale się zgodziła. Już ona wie, że wszelkie załatwianie urzędowych spraw, to nie moja dziedzina. Strach mnie puścić na żywioł, bo mogę na przykład zrzec się praw do mieszkania na rzecz jakiegoś prezesa IPN i nawet o tym nie wiedzieć, aż do wizyty smutnych panów z wytatuowanymi, grubymi karkami.

     I tak właśnie rozpoczęła się moja prywatna Droga Krzyżowa.

     Którą oczywiście opiszę.

     Wkrótce.