Sentencja


Wszystko płynie... Ale nie sądzę, żebym to wszystko chciał wyłowić!

Informacje dla Gości

INFORMACJE DLA GOŚCI

Ponieważ nikt nie jest w stanie sprawdzać na bieżąco całego bloga, wprowadziłem moderację komentarzy do starszych wpisów. Nie zdziwcie się więc, jeśli Wasz komentarz nie pojawi się tam od razu. Nowe wpisy można komentować normalnie, tak jak dotychczas - bez moderacji.


poniedziałek, 16 listopada 2026

Krok drugi - czyli PUDŁO

     Elektryk zjawił się w moim skromnym habitacie tydzień później i to dopiero po ponagleniu ze strony Szwagra, który obiecał mu bardzo wymyślne tortury, jeśli do mnie nie zajrzy. Gdy go ujrzałem, przez myśl mi przeszło, że torturowanie go byłoby raczej torturą dla oprawcy, bo takiego wielkiego chłopiska dawno nie widziałem. Jak takiego gościa umieścić na stole tortur? Bez dźwigu nie da rady!

     Przyznał się sam, że zapomniał. Przyjąłem tłumaczenie z głębokim zrozumieniem, jakim zawsze darzę tak wielkich osobników, co to mogą mnie bez wysiłku zdeptać jak trochę bardziej wyrośniętą pluskwę. Elektryk zerknął na liczniki, puszki i te wszystkie inne finfituszki, hopsztosy i pipsztoki, na których zupełnie się nie znam. I stwierdził, co następuje.

     - Trzeba dowiedzieć się, jaki prąd jest w tej puszce – wskazał na kwadratowe, plastikowe pudło, znajdujące się na klatce schodowej, pod licznikiem. – Bo to mi wygląda na prąd trójfazowy. A jeśli jest trójfazowy, to może spółdzielnia zgodzi się poprowadzić instalację z tej puszki.

     Nie mam pojęcia, jak on rozpoznaje rodzaj prądu po białej rurce i kilku plastikowych puszkach – bo tylko to było widać z zewnątrz – ale uznałem, że widocznie elektrycy tak mają. Jakiś rentgen w oczach, czy może już z daleka wyczuwają pole elektrycznei potrafią je rozpoznać – nie wiem i nigdy się nie dowiedziałem. Dowiedziałem się jedynie, że kuchnie elektryczne można zasilać prądem trójfazowym i jest to dla nich najlepsze rozwiązanie. Do tego już doszedłem w czasie przeprowadzonych studiów researchu (wciórności, nie przywyknę!).

     - A jeśli spółdzielnia się nie zgodzi? – spytałem nieśmiało.

     - To pociągniemy z jednej fazy – poinformował. – Nie będzie można osiągnąć pełnej mocy, ale powiedzmy sobie szczerze, kiedy kuchnia pracuje na sto procent? Praktycznie nigdy. Ludzie tak mają i żyją. I jeszcze sobie chwalą.W każdym razie, trzeba się dowiedzieć w spółdzielni, czy to jest siła i czy się na to zgodzą, bo nie każda się zgadza. To jednak stary budynek, a elektrownia bez zgody spółdzielni nic nie zrobi.

     - To…zaraz, nie tak szybko, o co ja mam zapytać? – jęknąłem, trochę ogłupiały, bo zdążyłem się już trochę pogubić. – I gdzie?

     Starałem się zapamiętać wszystko, co mówił, a gdy sobie poszedł, natychmiast chwyciłem kajecik, piórecko i wszystko sobie skrzętnie zapisałem. Mam nadzieję, że niczego nie pokręciłem.

     A z notatek wyłoniło się PUDŁO (Plan Uzyskania Dokładnej Łorientacji Ogólnej).

     1. Dowiedzieć się u dostawcy energii (zwanym dalej Elektrownią), jaki prąd znajduje się we wskazanej puszcze (zrobić zdjęcie). Jeśli trójfazowy, to przejść do punktu 2. Jeśli jednofazowy – patrz punkt 5.

     2. Dowiedzieć się w Elektrowni, czy mogą nam założyć nowy licznik, na prąd trójfazowy i pociągnąć go z tej puszki.

     3. No i za ile!

     4. Dowiedzieć się w Spółdzielni Mieszkaniowej, czy wyda zgodę na pociągnięcie instalacji trójfazowej do mieszkania.

     5. Jeśli to prąd jednofazowy, to dzwonić do niego i umówić się na robotę.

     Wszystko jasne. Chyba…

     Zatem najpierw do Elektrowni. Porobiłem zdjęcia licznika, puszki, spisałem numery plomb itd. – no, jednym słowem, „zebrałem potrzebne dane”. Przekonałem Koleżankę Małżonkę, żeby poszła razem ze mną.

     - Bo ty jesteś bardziej wyszczekana – stwierdziłem. – Mnie niemowa jest w stanie przegadać. Zagadają mnie tam, dadzą coś do podpisania, nie powiedzą co, a ja będę bał się spytać. A potem zamkną mi okienko przed nosem i każą przyjść za miesiąc… A ty? Jednak co urzędnik, to urzędnik! Taki respekt budzisz! Ja bym się bał na ich miejscu. Zobaczysz, od razu im faje zmiękną!

     Spojrzała na mnie z wyrzutem. Zapewne moja ostatnia uwaga nie dość, że jej się nie spodobała, to jeszcze chyba doszukiwała się w niej ukrytej drwiny. Co powiedziałem, zorientowałem się dopiero, gdy już to powiedziałem. Ale się zgodziła. Już ona wie, że wszelkie załatwianie urzędowych spraw, to nie moja dziedzina. Strach mnie puścić na żywioł, bo mogę na przykład zrzec się praw do mieszkania na rzecz jakiegoś prezesa IPN i nawet o tym nie wiedzieć, aż do wizyty smutnych panów z wytatuowanymi, grubymi karkami.

     I tak właśnie rozpoczęła się moja prywatna Droga Krzyżowa.

     Którą oczywiście opiszę.

     Wkrótce.

 

czwartek, 12 listopada 2026

Krok pierwszy - czyli jak zażegnać kryzys energetyczny

     Po przygodzie z niepełnosprawnym umysłowo Dziadziusiem, który koniecznie i zupełnie niepotrzebnie chciał nam wymienić rury gazowe, pojawiło się Pytanie. Uformowało się nie wiadomo z czego, pewnie z łupieżu na jego pustym łbie, zawisło nad nami, rzuciło pokraczny cień na krzywe ściany i natarczywie zaczęło domagać się odpowiedzi. Pytanie zaś brzmiało: załatwiamy ten gaz na własną rękę, czy w ogóle rezygnujemy z gazu i montujemy indukcję? Ta ostatnia opcja wydała nam się kusząca. Pozbyć się tych rur, wizyt gazowni, sprawdzających wentylację i szczelność rur, opłat przesyłowych i innych niedogodności, związanych z metanem – kto by nie chciał? Będą wyższe opłaty za prąd – ale bilans powinien balansować wokół zera. Dlatego rozpocząłem nad ową indukcją szczegółowe studia… Znaczy, chciałem powiedzieć, zrobiłem profesjonalny research! Ha, taki jestem nowoczesny!

     Poszukałem w Internecie, połaziłem po sklepach ze sprzętem AGD, popytałem kolegów, porozmawiałem z sąsiadami. I udało mi się ustalić kilka faktów.

     Kuchnia elektryczna, mimo wielu zalet, ma też pewną wadę – jest nią spory pobór mocy, między osiem a dziesięć kilowatów. To o wiele za dużo na nasze stare kable. Trzeba je wymienić, przynajmniej odcinek od licznika do podzielnicy (znaczy, tej skrzynki z bezpiecznikami), ale to i tak niewiele da. Sprawdziłem na klatce schodowej – tam jest bezpiecznik na dwadzieścia amperów. Dowiedziałem się przy okazji, że taki właśnie jest standard w naszych blokach. Jak bym nie liczył, wychodzi mi, że mogę z tego wyciągnąć zaledwie połowę potrzebnej mocy i to zakładając użytkowanie kuchni wyłącznie przy zgaszonym świetle, wyłączonej lodówce i odłączeniu ładowarki do telefonu.

     W pierwszym zapale poprosiłem o radę mego starego Przyjaciela – wspomnianego już kiedyś na tych łamach Wielkiego Elektryka. Całe życie projektował zasilanie do silników wielkiej mocy, to z takim drobiazgiem nie da sobie rady?

     - A ty masz tam siłę? – jego pierwsze pytanie już uświadomiło mi, że raczej mi nie pomoże.

     Siłę… No tak, on przez całe życie miał do czynienia tylko z tzw. „siłą”. Znaczy, prądem trójfazowym, o napięciu czterystu volt, służącym do napędzania maszyn i urządzeń wielkiej mocy. A my tu mówimy o zwykłym mieszkaniu z czasów późnego Gierka, w którym nikt niczego nie ruszał od chwili jego postawienia. Tu wciąż jest dwuprzewodowa, aluminiowa instalacja, w izolacji pożółkłej od starości. Strach tu podłączyć cokolwiek mocniejszego.

     Logika nieśmiało zapukała mi w czerep.

     - Czy można?

     - Ależ proszę! – odpowiedziałem odruchowo.

     Logika wgramoliła się do środka czaszki, zatrzasnęła pokrywę, kichnęła głośno, bo w moim mózgu, jak zwykle, panowały straszne przeciągi, po czym podpowiedziała.

     - Skoro Wielki Elektryk nie wie, trzeba skonsultować się z kimś, kto wie!

     No tak, to oczywiste, ale to musiałby być ktoś, kto para się takimi sprawami zawodowo. Znam kogoś takiego? No, nie znam… Ale…


     I tu dramatyczna pauza, dla podtrzymania, nomen-omen, napięcia. Artykuł o prądzie nie może obejść się bez napięcia, więc napinam. Napinam, napinam, jeszcze troszkę… Już!


     Mam Szwagra.On pierwszy przyszedł mi na myśl. Znaczy, nie zrozumcie mnie pochopnie. Że niby on coś podpowie? Nie, zupełnie nie tak. On jest przedstawicielem innego gatunku! W sprawach technicznych dyletant, lebioda i kompletna mganga. Ale ma coś, o czym ja mogę tylko pomarzyć: jest na ty z co najmniej połową mieszkańców miasta i potrafi załatwić absolutnie każdą sprawę. To dokładnie odwrotnie niż ja, który wiele rzeczy potrafię zrobić sam, ale przy załatwianiu czegokolwiek gubię się zupełnie i chyłkiem wycofuję się na z góry upatrzone pozycje (np. pod łóżkiem).

     Szwagier dał mi namiary na zaprzyjaźnionego Elektryka, który trudnił się… zakładaniem domowych instalacji elektrycznych. Miał nawet firmę, która oferowała usługi w tej dziedzinie. Mogło być lepiej? Umówiłem się z nim, że odwiedzi mnie i własnoocznie oceni stan obecny oraz zaproponuje rozwiązanie.

     Oczekując na jego pojawienie się, kupiliśmy sobie małą, elektryczną maszynkę, z dwiema płytami grzewczymi. I tak sobie żyjemy, trochę jak koczownicy, w oczekiwaniu na Wielkie Zmiany.

     Które, naturalnie, opiszę.

     Wkrótce.

     O ile mnie prędzej szlag lub prąd nie złapie, bo szykuje się przy nim sporo roboty.