Siedemnaście mgnień wiosny

     Nie, nie mam zamiaru pisać o tym nudnym serialu, który miał zapewne być radziecką odpowiedzią na polską „Stawkę większą niż życie”, a stał się idealną porą, w której można było dać odpocząć i ostygnąć starym, lampowym telewizorom. Oglądali go bowiem wyłącznie obłożnie chorzy ludzie, którzy nie mieli siły, aby zwlec się z łóżka i wyłączyć odbiornik – piloty wtedy nie istniały.

     Młodszym czytelnikom, nie pamiętającym czasów PRL, wyjaśniam, że serial ten opowiadał o nieustraszonym, a jakże, radzieckim agencie Maksymie Isajewie, głęboko zakonspirowanym w strukturach SS, gdzie przyjął tożsamość standartenfuehrera Maxa Ottona von Stirlitza. Coś jak nasz Hans Kloss. Tylko o ile polski serial oglądało się jak przygody Jamesa Bonda, o tyle Stirlitz dłużył się jak… Już nawet nie wiem, do czego to porównać. Przypominał bardziej przedstawienie teatralne – bowiem, co mnie szczególnie zdziwiło, nie było w nim nawet podkładu muzycznego. I słynny „Materiał do przemyślenia” – krótkie, retrospekcyjne wstawki, niezbędne do tego, żeby widz zorientował się, o co chodzi w danym odcinku, bo z fabuły nijak domyślić się tego nie mógł.

     Dlaczego więc taki tytuł?

      Bo tak się akurat złożyło, że dziś przypada pewna smutna rocznica. Już siedemnaście wiosen przeminęło od chwili, w której opuściła nas na zawsze nasza blogowa przyjaciółka Bogusia-Brydzia-Petronela. I tak mi się to skojarzyło.

     Ktoś może stwierdzić, że zestawienie rocznicy śmierci i głupawego serialu jest co najmniej niestosowne. Ale jestem spokojny – ona by to nie tylko zrozumiała, ale jeszcze uznała za całkiem niezły żart. W naszym pokoleniu bowiem każdy znał ten serial i powiedzenie „Siedemnaście mgnień wiosny” funkcjonowało również w języku potocznym – zwykle użyte w żartobliwym kontekście.

     I to chyba dobrze, że na jej wspomnienie chce mi się żartować, uśmiechać i czuć się tak, jakby nawiedził mnie dobry duch.