W Elektrowni przyjęto nas bardzo miło, ale gdy miła pani dowiedziała się, o co chodzi, równie miłym głosem skierowała nas na drugi koniec miasta.
- Z tym trzeba do działu technicznego – poinformowała nas z uśmiechem (też miłym). – Bo ja nie mam dostępu do takich danych.
Przy okazji, zupełnie odruchowo podsunęła nam nową umowę do podpisu, która teoretycznie ma nieco zmniejszyć nasze koszty zużycia prądu. Wyglądała na korzystną, więc równie odruchowo podpisaliśmy. Wiedziałem, że tak się to skończy! Przecież gdybyśmy naprawdę mieli płacić mniej za prąd, Elektrownia nigdy by nam tego nie zaproponowała. No, bo jaki miałaby w tym interes? Że ja się na to nabrałem, to nic dziwnego, ale Koleżanka Małżonka? Widać, miała słabszy dzień.
Dział techniczny już nie miał takiej ładnej sali, z takimi miłymi paniami. Biuro przypominało kanciapę majstra w zakładzie przemysłowym, a za biurkiem siedział jakiś łysol o wyglądzie gangstera. Ale okazało się, że pozory mylą, bo załatwił nas rzeczowo i fachowo, co jednak nie znaczy, że pozytywnie.
- My do każdego bloku dołączmy prąd trójfazowy – poinformował nas Pan Techniczny. – Ale tylko na dole. Dalej, to już spółdzielnia sama kładzie sobie instalację.
- Ale na licznikach na czwartym piętrze jest nazwa waszej firmy – próbowałem oponować.
- Zgadza się – Pan Techniczny skinął głową. – Dostarczamy liczniki. Ale spółdzielnia montuje je sama. Nie wiem, czy pociągnęła siłę aż na czwarte piętro. To trzeba sprawdzić w spółdzielni.
Czyli znowu nic. Rzut oka na zegarek – chyba jeszcze zdążymy do spółdzielni.
Muszę tu nadmienić, że wszystkie te instytucje mają czas pracy dokładnie zsynchronizowany z moim – to znaczy, że zaczynają i kończą pracę razem ze mną. Z tego powodu, nie da się niczego załatwić po pracy, bo oni wszyscy mają już zamknięte. Trzeba brać urlop, a na skutek idiotycznych decyzji Wysokiego Kierownictwa mojej firmy, zostało mi go naprawdę niewiele. Musiałem więc ten dzień wykorzystać do maksimum.
Zatem, pędem do spółdzielni. Pytanie, czy do głównej siedziby, czy do filii naszego osiedla? Stwierdziliśmy, że filia osiedlowa jest chyba bliżej takich szczegółów i to prędzej ona przechowuje odpowiednią dokumentację. Zatem jeszcze tylko krótkie poszukiwanie wejścia do tego przedpotopowego barakui ładujemy się do biura. Tam urzędowała już tylko jedna starsza pani. Cóż, zbliżał się koniec urzędowania, więc tłoku tam nie było. Gdy wyłuszczyliśmy problem, pokiwała głową i oznajmiła, że najpierw to trzeba złożyć wniosek do spółdzielni o podpięcie płyty indukcyjnej. Nie do prądu trójfazowego – w ogóle o podpięcie piecyka! Na samo toteż trzeba mieć zgodę spółdzielni, o czym nie mieliśmy pojęcia.
- Bo trzeba policzyć, czy instalacja w bloku to wytrzyma – uświadomiła nas. – W administracji wiedzą, kto ma, a kto nie, znają średni pobór mocy i tak dalej. Więc najpierw wniosek o zgodę. A potem dogadywanie szczegółów.
Dowiedzieliśmy się przy okazji, że we wtorki główne biuro spółdzielni otwarte jest nieco dłużej, więc jest szansa, że zdążymy po pracy.
Wyszliśmy z nosami na kwintę.
- Nic nie załatwiliśmy – westchnąłem. – Nie ma innego wyjścia, napiszemy ten wniosek i w przyszły wtorek pójdziemy do głównego biura. Jeśli zdążymy.
Złapaliśmy się za ręce i poczłapaliśmy do naszego mieszkanka, zrobić sobie coś do jedzenia, na małej, dwupłytowej elektrycznej maszynce.
A dalszą część Drogi Krzyżowej, oczywiście, opiszę.
Wkrótce.
ta synchronizacja czasu pracy instytucji, w których coś trzeba załatwić z czasem pracy instytucji, w których się pracuje to jest coś, co może człowieka szybko doprowadzić do instytucji, w której leczy się zaburzenia metabolizmu informacyjnego /jak kiedyś prof. A.Kepiński(RIP) ładnie nazwał pierdolca pospolitego/...
OdpowiedzUsuńi jakoś nikt przez lata, a nawet wieki, nie wpadł na pomysł, aby ten system jakoś zreformować...
p.jzns :)
Ależ ten post kończy się optymistycznie:
OdpowiedzUsuńZłapaliśmy się za ręce i poczłapaliśmy do naszego mieszkanka,
Jakby nie było, po wielu latach małżeństwa nie zawsze łatwo o takie gesty. Dacie radę.
Przynajmniej zwiedziliście siedziby 2 instytucji.
OdpowiedzUsuńU nas podobnie, jedynie emeryt i bezrobotny ma możliwość załatwić cokolwiek.
Wytrwałości!
Wspolczuje! A to dopiero ta administracyjna czesc, o techniczno-instalacyjnej nie chce ani myslec! Tak jak gotowaniu na dwoch palnikach.
OdpowiedzUsuńPowodzenia!
Tragiczne, że w tym kraju trzeba się bujać od jednej instytucji do drugiej, żeby coś załatwić. Życzę powodzenia!
OdpowiedzUsuńPokaz mi kraj w ktorym nie trzeba?
UsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńA nie da się tego załatwić przez email bądź telefonicznie? Przecież to abstrakcja. Ps. Nawiązując do twojego komentarza: Tak w skrócie te misie to po prostu kostki lodu zabarwione niewielką ilością kawy dla brązowego koloru. Dzięki silikonowym foremkom mają taki kształt. I tyle. Ot co to cała tajemnica.
OdpowiedzUsuńU mnie też we wtorek działają dłużej. ;)
OdpowiedzUsuńnie no, tak całkiem nic to nie, popchnęliście troszke do przodu załatwianie! O trzy miejsca!